Okumak, Yazmak ve Yaşamak Üzerine // Arthur Schopenhauer

 "Akıllı adam her şeyden evvel ıstıraptan ve tacizden azade olmak için çabalayacak, sessizliği ve boş vakti, dolayısıyla mümkün olan en az sayıda beklenmedik ve tehlikeli karşılaşma ile birlikte sakin, mütevazi bir hayatı arayacaktır; ve böylelikle sözüm ona hemcinsleriyle çok az bir ortak tecrübeyi paylaştıktan sonra, münzeviyane bir hayatı tercih edecektir, hatta eğer büyük bir ruha sahipse büsbütün yalnızlığı seçecektir.

Çünkü bir insan ne kadar kendisine yeterse, başka insanlara o denli daha az gereksinim duyacaktır; haddi zatında başka insanlar da ona o kadar az tahammül edebilecektir. Yüksek bir zihin düzeyinin bir insanı toplum dışına itebilmesinin nedeni budur. Doğrudur, eğer zihin niteliği nicelikle telafi edilebilseydi, bu insanların büyük dünyasında bile yaşama zahmetine değerdi; fakat şükür ki yüz tane ahmak bir araya gelse bir tane akıllı adam etmez."

"... herkesin kendi yeterlilikleriyle karşı karşıya bırakıldığı yalnızlıkta, bir insanın kendinde sahip olduğu şey gün ışığına çıkar; allı pullu esvaplarının içerisinde budala sefil kişiliğinin yükü altında inim inim inler -ki bu asla üzerinden atamadığı bir yüktür- halbuki yetenekli insan canlandırıcı, şenlendirici düşünceleriyle tenha yerleri gözler."

Normalin Sınırları "Aşk" Notları

Dr. Alper Hasanoğlu ve Bülent Usta'nın Normalin Sınırları isimli podcastinden çıkardığım notlar.

+İdealleştirme ve Nefret, idealizasyon sonrası hayal kırıklıklarıyla baş etmek

+Lou Andreas-Salomé 

+Ahlakçılık ve ahlak farkı

+Aşk acı veren, ama acı verdiği için de bu kadar haz veren, ve aslında karşıdakini değil kendimizi tanıdığımız bir şey.

+aşk aileye dönüş, içsel nesnelerin canlanması "anne ve baba"

+Son olarak ; Schopenhauer'in kirpileri

Ihlamur bardağını yana itince
Başını kaldırınca ıslak saç kokusundan
Olgun bir kayısının içeriğidir sende
Senin gözlerin.

Dün akşamki yere serili gölgen
Bu akşamki gölgenle üst üste
Cebinde bir avuç ayçiçeği
Geri dönmüş elinden nasıl döndüyse

Mutluluğun sana verdiği tatili yaşıyor
Bir açılıp kapanıyor kirpiklerin
Bilmem alınır mısın söylersem
Unutulmuş bir çirkinlikten başlıyor güzelliğin.

Edip Cansever

Filmler, düsünceler, sorular

 

Zeki Demirkubuz- Masumiyet, öncesinde C-blok'u izledikten sonra içimdeki yazma isteğini durduramadığım bir gece. Sevgi, takıntılı sevgi, uğruna fedakarlık yapılan sevgi, ceza mı, suç mu, ya da kimler için ödül? İnsanın ne ürettikleriyle, ne yapıp ettikleriyle asla tam olarak tatmin olamadığı hayat döngüsünü anlamlandırma, bir yöne çevirme çabası mı? Çok uzun süredir soruyorum kendime, neden yazıyorum? Georgle Orwell politik sebeplerden yazdığı söylüyor 'Why I write?' adlı yazısında, hayatı anlamlandırma çabamı belirli görüşler, öncesinde yapılanlar ve gözlemler üzerinden ifade etmem çoğunlukla politik yazıysa bende böyle yapıyor olabilirim. Peki, kafamdaki her şeyi, kendimi yormadan anlatacağım birileri olduğunda da aynı yazma güdüsünü taşıyor muyum? Öyleyse yalnızlık güzel, kafamın içindekileri kendime hatırlatma, yeniden düşünme imkanı sağlıyor.

Film insanın geçmişle olan hesaplaşmasını da düşündürüyor insana. Neden hep aklımızda geçmiş, neden hep gelecekte kaçışlar? Uğur sevgilisiyle geçirdiği kısacık ve yarım kalan vaktin hatırası için mi yapıyor tüm yaptıklarını, yoksa bu yapmak istediklerinin bahanesine mi dönüşmüş zamanla.  Hatırladığımız çoğu şeyin gerçekte olandan daha iyi aklımızda kalması mı acaba kaydetmemize sebep oluyor diye düşünüyorum uzundur. Uzun zaman önce çok sevdiğim birini kaybettiğimde unutmamak için her şeyi sayfalarca yazmıştım, ne kadar mutlu olduğuyla birlikte ne kadar üzüldüğünü de hatırlamalı insan diye düşünmüştüm. Bu açıdan filmdeki en gerçek karakter Bekir'di. Çaresiz olduğunu baştan kabullenmiş, hayatını mahveden şeyi bile bile yaşayan ve asla kendini gerçekleştiremeyen, acısından bir nevi zevk duyan Bekir. Belki de tirad sahnesinin bu kadar takdir kazanması yalnızca oyuncu seçiminden değildir.

Bazen iyi bir filmi, ya da tartışma açan herhangi bir sanat yapıtını izledikten sonra kendi içimdeki 'ben' algısından şüphe ediyorum. Bu nebze etkileniyor, duygulanıyorsam bende dünya düzeninin zayıf olarak adlandırdıklarındanım şüphesi. İnsan yaşadığı tüm zorluklarla bu güç hikmetiyle baş ediyor, ve dünya düzeni bu güç geometrisi üzerinden işliyor. Yalnızca bu vektör hep güçlüden güçsüze doğru yönleniyor. Erkeklerden kadınlara, beyaz insandan diğerlerine, heteroseksüelden homoseksüellere, yönetenden idare edilene.  Kadınlar da heteroseksüeller de, tüm azınlıklar da bu güce karşı sürekli olarak daha 'güçlü' hissetmek zorunda değil mi zaten? Gündelik hayatımızın büyük bir kısmı bizden önce çoktan kurulmuş olan hiyerarşileri anlamak ve onlara karşı güçlü hissetmekle geçiyor. Trafik, iş hayatı, devlet dairesi, akraba meclisi, arkadaşlık ilişkisi fark etmiyor.

Reassembling the natural

http://reassemblingnature.org/#blog

Nature ?

Spinoza believes that we are entitled to kill animals and use natural resources in pursuit of our own advantage. Our right to do so is based in our greater power. No moral codes govern our relations to nonhumans, for they take place in the ‘state of nature’, where there is no good or evil, and no law but natural right.To minimise and control our fear of one another, human beings had to form civil states, delimited realms of human activity determined by human laws. These laws reflect what a given community of humans determines is good for their flourishing. Animals and things cannot be citizens, and their flourishing is not a goal of Spinoza’s civil state, unless their flourishing has a direct impact on our own.

We should strive to support the flourishing of other animals and natural things not out of pity or guilt or fondness, but because their flourishing is essential for our flourishing. Recall that for Spinoza, ‘good’ is what we certainly know to be useful to us: we certainly know the utility of the ice caps remaining frozen, of the Amazon remaining intact, and of bees and butterflies continuing to thrive.

In Down to Earth, Latour suggests that we go beyond the civil state to form a terrestrial state, the goal of which is the flourishing of all the individuals and systems that compose it. This is a new version of the social contract story. Its classical formulation, used by Hobbes and Spinoza to think about the foundations of politics, takes place in the Holocene era, immediately preceding the Anthropocene. To neutralise their fear of mutual violence (so the story goes), human beings gave up their natural right and formed the civil state. Doing so enabled them to understand that their flourishing depended on the collectivisation of their power. Now in the late Anthropocene, we find ourselves back in the state of nature: a state of constant fear, propelled and horrified by our own natural right to do whatever we can. Perhaps we need a political solution in the form of Latour’s terrestrial state that collectivises the powers of all living beings and aims at the preservation and flourishing of life as such. Perhaps such a move would neutralise our fear of our own power.

Latour argues that we must replace the concept of nature as the framework for human action with a concept of the terrestrial. On this model, the Earth itself is understood to be a political actor, and politics becomes a sphere in which human beings have a non-central role. In a terrestrial social contract, we give up our natural right over other species, and we agree to cooperate with the not-exclusively-human others on whom we mutually depend. This vision of a politics of the Earth is not a ‘return to nature’, or an attempt to reconstruct nature prior to human intervention. This position doesn’t call for the removal of civil states or the reversal of human progress. Like all political structures, the ‘terrestrial state’ is an artificial public thing, a res publica, that must be established by its members and made to work through laws and institutions.


Author : Beth Lord
Source

Daughter: NPR Music Tiny Desk Concert

 I appreciate her voice is exactly the same in the official videos of Daughter. I wonder how these sad songs make me smile. how modest and sincere it is?

From the very beginning of the “Order of Things,” Michel Foucault questioned the groupings, divisions and taxonomies; we accepted unconsciously and searched for the ways of thinking outside of these unities without extreme artificiality. These taxonomies, resemblances make things easy to understand, but they hide the structures beneath and all the relations within different events. We should not place ourselves inside these unities but instead study the questions they posed, their internal configurations, and secret contradictions.

  Foucauldian perspective implies that for a discourse on architecture, one should first abandon the narrow understanding of thinking architecture as an act of building but rather analyze its domains and objects individually. Architecture is operated through the profession, practice, education and theory, which also makes us question the unity of all these domains as “architecture.” If we accept them “discursive formations” rather than unities, an element of a building and statement floating around became separate and similar individuals to such a way that the body is a discursive object in “Birth of the Clinic.” So that discursive objects are not fixed, given entities, yet they are in continuous transition and transformation, which breaks their possible unity. Search for relations between these statements is interrupted by this ongoing transition with the failure of defining a common object, style, or theme of study. 

  In the same manner, discursive objects and statements are not necessarily linguistic, along with the writing; observing, drawing, representing become discursive activities. (1) Similar to language, architecture produces its representations and signs through the distinctive use of sections, plans and elevations so that the statement is translated. Representation of these statements are also ongoing entities, and their meaning changes. At that point, since the statements are not freely appeared in mind, they need a surface of emergence to appeared.
  With all this way of analysis in mind, I question the excessive use of the word “smart-city” in current architecture discourse. Ever since smart-phones brought limitless possibilities and started to shape our daily life, we could not get enough of these “smart” notions. We do not know when this notion introduced us or does it have a concrete definition or not, but it promises to use cameras to monitor everyone and uses this data for managing the “smart city.” The technology of any kind makes our life easier, but what happens when the sensor fails, and the city just cannot afford this crash. What if revisiting old solutions again, instead of processing with always new technologies and new solutions. (2) Some call this kind of thinking in design “low technology with high tech mind” or “a global exploration of nature-based technology”, but I shall not limit the discourse by defining another way to construct the city, but rather as critical thinking that emerged in contemporary architecture. This approach actually did not appear inside the architecture; it is deeply based on the desire for the human to control nature. As Bruno Latour, with introducing the actor-network theory to social science, opened the argument of human and non-human conflict. Similarly, Foucault, by broadening the field of discursive objects, changed a view of the subject as an agent from the author-as-subject perspective within the discursive formation. Not only nature and technology but also politics and economics are surfaces to analyze because of the neverending global-local tension affected this architecture.

REFERENCES:
1.Hirst, Pault. “Foucault And Archıtecture.” AA Files, 1993.
2 Julia Watson, a lecturer in urban design at Harvard and Columbia Universities, launched her book Lo-Tek: Design by Radical Indigenism.
Fleming, Amy. “The Case for ... Making Low-Tech 'Dumb' Cities Instead of 'Smart' Ones.” The Guardian